Gezien het lente akkoord verwachten jullie wellicht mijn kijk hierop. Maar ik ben er even klaar mee en wil juist mijn aandacht richten op positievere zaken. Misschien later maar nu: duurzaam ondernemen.

Ook in mijn doelstellingen staat het. Hoewel ik het zinvol ondernemen noem in plaats van duurzaam. Zinvol omdat duurzaam naar mijn gevoel een modekreet is (geworden). Vandaar ook mijn weerstand. Duurzaam is een kwestie van doen namelijk. Geen geiten wollen sokken, geen mooie slogan maar gewoon en vooral wat je doet.

Maar om daar invulling aan te geven is in de praktijk nog niet zo eenvoudig. Of juist wel? Is een Prius duurzaam of niet? Er is sprake van brandstofbesparing en minder uitstoot maar de productie, de accu's ed zullen het milieu belasten. Wellicht is je bestaande auto doorrijden duurzamer dan een nieuwe Prius kopen.

De tijd is voorbij dat je, om duurzaam te kunnen zijn, kon volstaan met de verwijzing naar je Prius en een regeltje onder aan je e-mail dat deze niet geprint hoeft te worden. Maar het heeft wel het bewustzijn gecreerd wat nodig is. Ik ben er dan ook van overtuigd dat we de goede kant op gaan. En het is niet heel erg belangrijk om goed te kunnen vertellen hoe duurzaam je bent als je het maar naar je beste kunnen (en vooral laten) invult. Uiteindelijk zullen de successen van duurzaam ondernemen zichtbaar worden. Zoals die er nu ook al zijn (zie voorbeelden als Desso www.desso.com en Dutch Spirit www.dutchspirit.com ).

Laten we ophouden om duurzaam ondernemen kritisch te benaderen. Laten we vooral van elkaar leren en de successen delen. Focussen op resultaten en niet op wat we nog meer of beter hadden kunnen doen. Maar dit vooral doen. Iedereen wil toch goed doen (is mijn overtuiging). Dus ook bedrijven, overheid en politiek want dat zijn ook verzamelingen mensen.

Dan zal er ook een verdienmodel zijn. Een groot taboe. Duurzaam en geld verdienen. Maar waar kan je iemand meer mee helpen? Met geld of zonder geld? Waar zou (duurzame) innovatie mee betaald moeten worden?

Oh, wat baalde ik na het mislukken van het Catshuis overleg. Weer 7 weken verloren tijd. Met als resultaat dat we opnieuw beginnen. Verkiezingen zijn de slechts denkbare optie. Waarom? Omdat we de laatste jaren vaak het lot in handen hebben gelegd van de kiezer en het zo weinig opgeleverd heeft.

Maar eerlijk is eerlijk. Na het mislukken is er snel ingegrepen om de onrust op de financiële markten in te dammen. Anders had het geintje zo’n 4 miljard euro extra aan rente per jaar gaan kosten.

Samson (nee, niet die van Gertje) maakte zijn eerste foutje. Hij riep al snel dat de CDA en VVD verder mochten gaan met de begroting en dan zouden zij deze na de verkiezingen wel aan passen. Hetzelfde populisme als waar Geert ons in de problemen mee heeft gebracht. Gelukkig waren de andere partijen realistischer en ligt er nu een akkoord. Een akkoord waar de nodige aanmerkingen op te maken zijn en zullen worden als straks de impact ervan duidelijk wordt.

Maar als ras optimist heb ik het momenteel echt moeilijk met de politiek. Zin heb ik niet om op 12 september te gaan kiezen.

Een paar weken terug was ik op de Week van de Ondernemer. Er was veel positieve energie samen. Maar ook daar kon de politiek het niet waar maken. Ondernemers (maar ook burgers) zijn er al lang op ingesteld dat we door de pijn moeten. Dus deel de klap uit een dan weten we wat ons nieuwe vertrekpunt is. Rutte was er ook even vanuit het Catshuis. Hij verweerde zich dat hij er niets over kon zeggen want dat zou het proces beïnvloeden en de uitkomst lastiger maken. Twee dagen later was er geen overleg meer. Wat mij hardop doet afvragen … hebben wij niet meer aan transparantie?! Hadden we tenminste geweten hoe het spel gespeeld is

We hebben behoefte aan daadkracht en duidelijkheid. En de wil om dingen te veranderen. Laten we het goed aanpakken en het bij de kern aanpakken (en dan maar Belgische toestanden) en oplossen. Ook ik zal me er overheen moeten zetten en zin maken om weer te gaan stemmen.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen en wij zijn tenminste verlost van die gedoogconstructie die ons gevangen hield!

De laatste tijd is er veel commotie over de beloning van de artistiek leider (interim basis) van Brabantstad 2018. Vorige week viel mijn oog op een artikel in het NRC. Ene dr. J.A. van den Born kopt daarin "Wie € 250 per uur vraagt, zit op de Rutten norm en is geen graaier".

Ik moest er even over nadenken maar in essentie heeft hij naar mijn mening gelijk.

Zijn Rutte norm bevat nog een aantal componenten die arbitrair zijn of niet voor iedereen zullen gelden zoals auto met chauffeur en andere hoge representatiekosten die bij zijn publieke functie horen. Maar in de kern moet je je ook beseffen dat om een bruto inkomen te verwerven als zelfstandige dat je al gauw zo'n 2,5 tot 4 keer het salaris (bruto per uur) van iemand in loondienst nodig hebt om dat te behalen. 

In de publieke opinie wordt je al snel als graaier bestempeld. Soms hoor je dit al als iemand € 25 per uur vraagt. Terwijl daar kan je je niet mee verzekeren voor arbeidsongeschiktheid. Laat staan een pensioen opbouwen.

Dus zelfstandigen vraag wat je waard bent. En leg het uit! Je doet jezelf, je omgeving en andere zelfstandigen tekort.

Wie weet dat de publieke opinie draait en een nuance kan aanbrengen tussen graaiers en graaiers. Er is een wereld van verschil tussen uurtarief en uurloon namelijk.

Het zou het sleutelwoord moeten zijn bij de onderhandelingen in het Catshuis.

Nu is het natuurlijk niet makkelijk om met minder schouders zwaardere lasten te dragen. Maar wat me zo verward is dat de houding van alle partijen me zorgen baart. Het kabinet, de gedoogpartner en ook de oppositie.

Het draait allemaal om bezuinigen. Op zich geen vreemd fenomeen als je beziet dat we een begrotingstekort hebben. Overigens is het CPB nog steeds van mening dat we ons uit de problemen kunnen groeien. Ja ook ik ben van mening dat bezuinigen meestal niet de oplossing is om je omzet te vergroten. Maar laten we reëel wezen we hebben het hier niet over een normaal bedrijf maar over de BV Nederland.

Een belastingverhoging is overigens geen bezuiniging maar een lastenverzwaring. Dus laten we toch maar eens kijken naar bezuinigen. Als je daar naar kijkt dan gaat het om welke prioriteiten je stelt bij je uitgaven. Nu weten we al jaren waar de grote issues zitten en die worden dan ook al jaren doorgeschoven. We leven met zijn allen langer, de beroepsbevolking krimpt en we willen blijven groeien. Naar mijn mening alleen op te lossen door slimmer te werken, meer te werken of langer te werken. Het meest effectief zal een combinatie daarvan zijn. Als meer en langer werken structureel geblokkeerd worden dan lijkt het mij dat we onze groeidoelstellingen en onze welvaart bij moeten bijstellen. Hetzelfde geldt min of meer voor hervormingen op de arbeidsmarkt, de hypotheekrenteaftrek, de scheefgroei in de huursector en zo zijn er nog wel meer te noemen. Allemaal taboes waar een dialoog over heel moeilijk te voeren.

Wat me zo verontrust is dat het kabinet tot nu toe weinig signalen heeft afgegeven die vertrouwen geven dat er een oplossing komt die door alle partijen en de markt gedragen worden. De gedoogpartner speelt nog steeds het oorspronkelijke oppositiespel. Populisme ten top.  En daar vergrijpt de oppositie zich ook aan. Met de nieuwbakken leider van  het PVDA op ramkoers lijkt het of die vooral uit zijn op snelle kiezers winst.

Tja als je het allemaal zo fundamenteel oneens blijft dan hebben we de laatste jaren al vaak het lot in handen gelegd van de kiezers. Die kiezers, kiezen vervolgens en dan blijkt dat het allemaal uiteindelijk weinig oplevert, dat verkiezingsbeloften verwateren onder druk van de problemen die we niet kunnen of niet willen oplossen. En dan start het weer opnieuw.

Laten we niet nog meer tijd verliezen en het doorschuiven naar een volgende verkiezing en een volgende generatie. Dus ook al duren de onderhandelingen langer laten we een doorbraak vinden waarmee we echt voor langere tijd vooruit kunnen. En Rutte zou het kunnen. Respect voor zijn optreden tot zover!  

Helaas geen modeverschijnsel maar nu al vanaf 2008 realiteit.

De laatste tegenvallende cijfers hebben ons "weer" in mineur gebracht.

De reacties hierop varieerden. De Rabobank vond het meevallen (wat weten zij dat wij niet weten?). Rutte zegt dat het de realiteit is en politiek links was erg geschrokken.

Het is dan ook niet niets om 9 tot 16 miljard euro extra te gaan bezuinigen. Al gaan er ook stemmen (CPB) op om niet of minder te bezuinigen. De onderhandelingen zijn inmiddels begonnen.

Maar waar gaat dit allemaal over?

De overheid heeft te kort en heeft zich in Brussel gecommiteerd om dit tekort niet boven de 3% te laten komen. In gewone mensen taal: we geven bewust meer uit dan er binnen komt.
De consternatie komt doordat "we" in Europa een grote mond hebben gehad en nu even niet aan onze eigen regeltjes kunnen voldoen.
En dat komt doordat we de komende jaren minder gaan groeien dan verwacht.

Begrijpt u het nog? We groeien maar komen meer te kort? Je zou het als bedrijf eens moeten proberen. Alvast een voorschot nemen op de winst die je nog moet gaan maken en je kan het nog lenen ergens ook. In politiek Den Haag is het de realiteit. We hebben ons echt een te grote broek aangedaan.